เก็บเอาไว้แต่... ที่เหลือลบทึ้ง
posted on 23 Feb 2008 11:05 by bluepinch in myself**เหตุอันเนื่องมาจากการย้ายบล็อค ค่ะ วันนี้ว่างเลยสะสางบล็อคเก่าเก็บที่รกๆๆ ไปนั่งอ่าน entry เก่าๆเลยนึกอยากจะเก็บมารวมเล่ม (ประมาณเวลาหนังสือขายดี) แต่บล็อคเราขายไม่ค่อยดี..แหะ เป็นที่ระบายอารมณ์ ไม่เป็นไรค่ะ เลยเอาคำพูดเจ๋งๆที่ตัวเองพูดเอง คิดเองบ้าง ฟังคนอื่นพูดแล้วดัดแปลง เข้าข้างตัวเองบ้าง ใส่มานซะไว้ entry เดียวกันเนี่ยแหละค่ะ
- - ชีวิตเราได้พบกันครั้งหนึ่ง ได้เกี่ยวพันกัน เราได้เรียนรู้อาไรมากมาย หลายครั้งที่เราเข้ากันไม่ได้เสียเลย แล้วันนี้ฉันก็มานั่งคิดว่า อาไรที่ยังทำให้เราอยู่เป็นเพื่อนกันจนถึงทุกวันนี้ ฉันมองเห็นเทอล้มลงหลายครั้ง แต่ฉันขอกลับทำเป็นไม่สนใจ....อย่างเนี้ยแหละ มันดีที่สุดแล้ว
- - ฉันก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่ปลายสะพาน มองท้องฟ้าและเฝ้าแต่คิดถึงเทอ เทอละคิดถึงฉันบ้างสักนิดไหม ในวันนี้ที่เทอเจ็บช้ำ
- - ภายใต้คำพูดที่เย็นชา เทอจะรู้ไหมว่ามันมีความห่วงใยอยู่
- - ฟากหนึ่งของความเศร้า มีบางสิ่งที่เรียกว่ารอยยิ้ม
ฟากหนึ่งของความเศร้า จะมีฝั่งที่มีความสุขรอยู่
แต่หนทางข้างหน้าที่จะไปถึง ไม่รู้จะมีอะไรรอเราอยู่
ไม่ใช่เพื่อต้องการวิ่งหนี แต่เพื่อต้องการวิ่งตามความฝัน
จึงออกเดินทางในวันหนึ่ง ตั้งแต่ฤดูร้อนที่ผ่านมาแสนนาน
ถ้าได้เห็นเพียงพรุ่งนี้ คงไม่แม้จะพักถอนหายใจ
ดั่งเรือทวนกระแสน้ำ ตอนนี้มีเพียงแต่ต้องก้าวเดินไปข้างหน้า
เพื่อไปในที่ซึ่งไร้ความเจ็บปวด มีสิ่งที่เรียกว่าความสุขรออยู่
ยังคงค้นหา ดอกทานตะวันซึ่งบานยามสิ้นฤดู ยังรอคอย
หลังจากเล็บถูกย้อมเป็นสีแดงแล้ว น้ำตาก็ส่องประกาย
หากคุ้นเคยกับความโดดเดี่ยวแล้ว อาศัยเพียงแสงจันทร์
โบยบินด้วยปีกที่ไร้ซึ่งขนนก ก้าวเดินต่อไป
เมื่อเฆมฝนจางหายไปแล้ว ทางที่เปียกจะส่องแสง
ถึงแม้มีเพียงความมืดที่นำทาง สอนให้ฉันเข้มแข็ง แสงแรงกล้า
ให้ฉันมีแรงก้าวเดินไปข้างหน้า (จาก Only Human : 1 liters of tear)
- - คนมากมายเดินผ่านไป แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะเดินไปทางไหน ตอนนี้ฉันมีแค่ต้องเดินไปข้างหน้า เพื่อให้ถึงจุดหมายเท่านั้น หนทางจะไกลแค่ไหน ก็คงไม่เป็นไร บางทีทุกอย่างมันก็ดูเหงา ดูไร้จุดมุ่งหมาย อย่างน้อยฉันก็ยังอุ่นใจที่ยังมีเพื่อนข้างทาง บางคนเดินไปทางเดียวกับฉัน บางคนก็เดินสวนทางกันไป บางคนเดินชนกัน แต่ยังไงก็ยังรู้สึกสบายใจที่ยังมีเพื่อนแปลกหน้า เดินผ่านสายฝนพร่ำวันนี้ไปด้วยกัน ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม หันมองท้องฟ้าข้างบน เผื่อว่าวันนี้ฝนจะหยุดตกเร็วขึ้น โชคดีที่เอาร่มมาด้วย ไม่งั้นคงเปียกแน่ๆ แต่ถ้าได้เปียกฝนบ้างก็คงดี อย่างน้อยก็จะได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง
- - ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู สถานที่แห่งหนึ่ง เทอหันหน้าชะเง้อมองเข้าไป เหมือนรอใครสักคนอยู่ คราวนี้เทอหันไปมองด้วยรอยยึ้ม ผู้ชายคนหนึ่ง กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาเทอ อยู่ดีๆโลกของคนทั้งสองคนก็เคลื่อนมาบรรจบกันเป็นโลกใบเดียว